NADANIE TYTUŁU HONOROWEGO OBYWATELA GMINY KAMIEŃSK PROFESOROWI KAZIMIERZOWI SECOMSKIEMU
Przekazanie przez Burmistrza Miasta Kamieńsk Pana Tadeusza Gaworskigo Medalu Okolicznościowego	Przekazanie przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w Kamieńsku Pana Mariana Kopcika Uchwały o Nadaniu Tytułu Honorowego Obywatela Miasta Kamieńsk

Wystąpienie Przewodniczącego Rady Miejskiej
w Kamieńsku
Pana Mariana Kopcika

        Szczególne życzenia kieruję do naszego wyjątkowego gościa Pana Profesora Kazimierza Secomskiego, wybitnego naukowca i działacza państwowego.

        Profesor urodził się 26 listopada 1910 roku w Kamieńsku w wielodzietnej rodzinie. Rodzice Piotr i Marianna z Dukowiczów, w ciężkich warunkach powojennych i kryzysu gospodarczego, dążyli do zapewnienia dzieciom gruntowego wykształcenia. Ojciec, światły i postępowy obywatel przyczynił się w sposób wydatny do przeobrażenia oblicza niebogatego rejonu, propagując w szerokiej skali racjonalne sadownictwo i nowe uprawy warzyw. Działacz Polskiej Macierzy Szkolnej, posiadacz zasobnej biblioteki, organizator spółdzielni „Zorza”, uczestnik walk o szkołę polską. Był wielokrotnie aresztowany przez policję carską. Od początku wpajał dzieciom szacunek i kult pracy, pełnej odpowiedzialności i ambicje wczesnej samodzielności.

        W 1928 roku Pan Profesor ukończył gimnazjum im. Stanisława Niemca w Radomsku i rozpoczął studia w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie (od 1938 r Szkoła Główna Handlowa).

        Rok 1934 przyniósł zasadnicze zmiany w życiu Kazimierza Secomskiego. Profesor Władysław Strzelecki powierzył mu, między innymi funkcję asystenta w Szkole Głównej Handlowej. Pierwsza książka Profesora Secomskiego ukazała się w 1935 roku przynosząc mu duże uznanie. Stopień doktora nauk ekonomicznych uzyskał w 1939 roku, po napisaniu pod kierunkiem profesora Łazowskiego, rozprawy – Zarys teorii ryzyka. W okresie II wojny światowej w Warszawie i na Kielecczyźnie uczestniczył w działalności konspiracyjnej.

        Od stycznia 1945 roku rozpoczął wykłady w uczelniach łódzkich i w Szkole Głównej Handlowej. W 1955 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1960 – profesora zwyczajnego. W tym samym roku został wybrany członkiem –korespondentem Polskiej Akademii Nauk, potem został powołany na członka rzeczywistego i na członka Prezydium Akademii.

        Był pierwszym zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. W grudniu 1976 roku powierzono mu stanowisko wicepremiera. Piastował również stanowisko zastępcy przewodniczącego Rady Państwa.

        Profesor Kazimierz Secomski utrzymywał żywe i osobiste kontakty z uczonymi tej miary jak Janusz Groszkowski, Dionizy Smoleński, Stanisław Lorenz, Jan Szczepański, Bogdan Suchodolski i inni. Stwarzało to możliwości weryfikacji wielu ocen i problemów.

        Kazimierz Secomski odgrywał niejednokrotnie rolę mediacyjną, zwłaszcza tam, gdzie należało dokonywać trudnych wyborów w sferze zagadnień społeczno-gospodarczych. Przydałoby się przypomnieć dzisiejszym działaczom ekonomicznym generalną tezę Pana Profesora, cytuję: „Celem skutecznej polityki ekonomicznej nie powinno być zapewnienie maksymalnego tempa rozwoju gospodarki, lecz dążność do uzyskania optymalnej stopy wzrostu, w konkretnych warunkach społeczno – ekonomicznych”.

        Uczniowie Pana Profesora podkreślają jego znakomitą umiejętność łączenia problemów teoretycznych z praktycznymi rozwiązaniami ekonomicznymi, jasność i harmonia wypowiadanych myśli, bezpośredni kontakt z trudnym na ogół, bardzo zróżnicowanym w orientacjach politycznych i koncepcjach rozwoju kraju, audytorium. Złożoność sytuacji politycznej kraju nie przeszkadzała bezpartyjnemu profesorowi z pełnym przekonaniem bronić swoich racji.

        Uczył Pan Profesor, że nigdy nie wolno zapomnieć o potrzebach materialnych ludzi i ich rodzin.

        Wyrazem uznania świata nauki i władz dla talentu i uniwersalnych wartości prac Pana Profesora przyznano Mu wiele tytułów, odznaczeń i nagród, których nie sposób wyliczyć.

        Jako działacz państwowy i naukowiec oddał swą wiedzę i doświadczenie sprawom publicznym.

        Odczuwamy wielką satysfakcję z faktu, iż Pan Profesor gości w swoim rodzinnym miasteczku, którego mieszkańcy są mu wdzięczni za bardzo wiele.

        W ich imieniu czuję się upoważniony do złożenia najserdeczniejszych gratulacji z okazji Pana osiągnięć i życzyć Panu dalszych lat życia, zdrowia i powodzenia w aktualnych przedsięwzięciach osobistych.

        Jesteśmy z Pana dumni.